Estelle Arnauts
België I 2001 I arnauts.estelle2001@outlook.be
Toen ik 2,5 jaar oud was, gingen mijn ouders scheiden. Dit had duidelijk veel invloed op hoe ik “het huwelijk” nu zie. Ik voelde me verward en vervreemd van het concept. Natuurlijk waren er andere mensen in mijn leven die (gelukkige) huwelijken hadden, maar toch voelde het concept als iets dat niet voor mij bedoeld was. Deze overtuiging dat het huwelijk niets voor mij was, werd later versterkt door een moeilijke relatie met zelfliefde. Voor mij voelde het huwelijk altijd als een sprookje. Iets wat mooi klonk en een gevoel van verlangen opriep. Verlangen naar dat “nog lang en gelukkig” en naar dat “ideaal van liefde”: een pure verbinding. Maar daarmee kwam ook de gedachte dat sprookjes slechts verhalen zijn en geen werkelijkheid. Ik wilde de spanning tussen verlangen en ongeloof vastleggen die ik associeer met het thema huwelijk. Hoe ondanks het idee van “nog lang en gelukkig”, dat erg aantrekkelijk en wenselijk is, er scepsis over bestaat. Daarom wil ik elementen uit sprookjes en volkskunst combineren met beelden die misschien niet meteen dat idee van “nog lang en gelukkig” vertegenwoordigen. Op deze manier hoop ik schoonheid, verwarring en pijn in één te laten zien.
