Lora Abci
Servië I 1999 I abcilora@gmail.com
Ik heb het huwelijk nooit geassocieerd met liefde, passie of langetermijndenken, integendeel, ik beschouwde het als een onnodige bezegeling van een relatie, die stand zal houden of niet, ongeacht een stuk papier en de betrokkenheid van een staat. Daarom leek dit onderwerp me in eerste instantie onaantrekkelijk. Het volgende moment verscheen er echter een sprankje inspiratie dat leidde naar de volgende aanwijzing, en de volgende, totdat ik het hele plaatje had gezien, namelijk: wat als ik naar het fenomeen huwelijk en bruiloft zou kijken vanuit het oogpunt van een van de belangrijkste kenmerken van het bovengenoemde – de trouwjurk. Ik dacht, wat zou een jurk, waarvan de rol is toegewezen door de mensen zelf, te zeggen hebben op een ceremonie die zoveel aandacht trekt, op een wereldwijd niveau. Ik vroeg me af welk advies de ene trouwjurk aan de andere zou geven, voor de gebeurtenis waar ze al sinds de dag dat ze geweven werden op wachten, om “uit de kast te komen”. Dan ontstaat een kort verhaal, de fabel kan worden samengevat als de dialoog tussen twee bruidsjurken, vlak voor hun “coming-out”, evenals de verstrengeling van gevoelens zoals opwinding, vreugde, anticipatie, en angst, bezorgdheid en verwarring. [Waarheen leidt de tunnel en is het licht alleen maar meer pijn en lijden? Is het dezelfde “valse, koude zon” vermomd in zijn eigen licht, maar net zo koud als de duisternis, die ons diep van binnen opslokt…]. Aangezien mijn bescheiden artistieke oeuvre bestaat uit persoonlijke literatuur (poëzie en proza) vertaald in symbolen, als het ware opgelost met een karakteristiek handschrift, is uit dit idee ook een “symbolische tekening” ontstaan, die precies dit verhaal vertelt. Maar omdat het onderwerp zelf zich in verschillende richtingen kan ontwikkelen, zijn er veel mogelijkheden voor de realisatie van het “uiteindelijke werk”, dat aan de andere kant nooit af hoeft te zijn: als met al het bovenstaande rekening zou worden gehouden – het onderwerp, de voortgang van het idee, het verhaal, de symbolische tekening en het concept, zou het hele werk kunnen worden teruggebracht tot een enkele symboolkast. De kast als last, en niet alleen de last die gedragen wordt door de LGBT+bevolking, maar de last die gedragen wordt door ieder mens, de maskerachtige last, of die nu te wijten is aan de verwachtingen van de maatschappij, d.w.z. het schenden van verschillende “normen”, die moeten worden gerespecteerd, of om andere redenen. Zeker, het masker is er. Bescherming is aanwezig; een kogelvrij vest dat nieuwe slagen voorkomt en eerdere slagen vasthoudt. Dat kogelvrije vest waar ik het over heb, dat kogelvrije vest is een veilige kast, waar we het liefst in zouden blijven. Maar als er één ding is dat Harry Potter ons allemaal heeft geleerd, dan is het wel dat niemand in een kast zou moeten wonen. Uit de kast komen is nooit gemakkelijk; voor sommigen is het minder moeilijk, voor anderen meer, maar in beide gevallen is er moed voor nodig om die eerste stap te zetten – de kast openen en de “zon” binnenlaten. Of het nu koud is of niet. Een kast in het midden van de galerieruimte, die zich aan de toeschouwer opdringt met zijn monumentaliteit en intrige, bepaalt het verdere verloop van het artistieke werk: iemand zal de kast openen en sluiten, iemand zal hem openen en binnengaan, sommigen zullen zich ongemakkelijk voelen binnen, sommigen zullen zich verwonderen, sommigen zullen (uit angst?) omlopen. Een kast, op de eerste plaats zo’n eenvoudig object, heeft het potentieel voor een zeer interessante interactie met mensen, zowel in het artistieke als in het psychologische spectrum, wat het doel is van mijn creativiteit.
