Verhaal 12
Getrouwd in ‘Ann Huybens’
Was het zijn gedistingeerd knikje, zijn charisma of pure voorbestemming? In één seconde wist ze dat hij het was en altijd zou zijn. James bleek zijn naam. Hij werd voorgesteld op het podium als nieuwe voorzitter van de jongerenvereniging waar zij ook lid van was. Het was alsof ze hem herkende zonder hem ooit gezien te hebben. Een bevreemdend gevoel dat haar nuchtere zelf uit evenwicht bracht. Na de vergadering werden ze kort aan elkaar voorgesteld, zonder meer. Het was net voor de zomervakantie, alle clubactiviteiten werden stopgezet tot het najaar. Weken aan een stuk, wanneer ze alleen zat in de auto, spookte hij door haar hoofd. Tot de ratio het gevoel verdrongen had. Dacht ze.
Het werd september, de eerste vergadering van het werkjaar. Ze had net plaatsgenomen toen een zachte mannenstem vroeg “Is deze plaats vrij?” Ze keek op en zag tot haar verrassing dat hij het was. En zo begonnen ze te praten, alsof ze elkaar al lang kenden. Weken later kwamen ze elkaar weer toevallig tegen, op een event aan zee. Hij is de hele dag geen moment meer van haar zijde geweken. Toen hij drie jaar later op de knieën ging, zei ze volmondig ‘’ja’’.
De datum van het feest werd geprikt: 12 maart. Tijd om een bruidsjurk te kiezen. Een pompeuze, traditionele prinsessenjurk was allesbehalve een optie. Als beginnende modejournaliste ontdekte ze het werk van een jonge ontwerpster, Ann Huybens. Haar eigenzinnige creaties en haar shows die meer weg hadden van een artistieke performance, spraken de bruid in spe aan. Ook de manier waarop Ann Huybens werkte: naast haar vaste collectie, creëerde ze unieke jurken in dialoog met de klant. De jonge journaliste vond het fascinerend om het hele proces van een moderne haute couturejurk mee te volgen en inspraak te hebben. Als winterbruid en koukleum wou ze een hooggesloten jurk met lange mouwen, Victoriaans en tegelijk sensueel-aansluitend. Een stijl die Ann Huybens nooit gebracht had, maar die haar wel intrigeerde. Voor de rest kreeg de ontwerpster carte blanche. Ann ging aan het tekenen. De eerste schetsen waren al meteen raak. De bruid in spe en de ontwerpster kozen samen de stoffen: een mooie tafzijde, in combinatie met katoenkant voor de mouwen en mousselinezijde voor de sleep die als een kabbelend riviertje vanonder de jurk kwam. Ook de stola was in mousselinezijde. De sluiting achteraan was met fijne, handgemaakte zijden knoopjes. Vooraan, net op de plek van het hart, kwam ook een rij knoopjes. Ann gaf aan elk detail een symbolische betekenis. Zo was de mousseline stola ook bedoeld om over het wiegje van de toekomstige kinderen te draperen, een mooie gedachte.
De ochtend van het huwelijk kwam Ann Huybens nog de stola van de bruid perfect knopen. Zelf is ze nooit getrouwd, ze hoopte dat haar vriend haar ooit eens, op haar zeventigste, zou vragen. Het mocht niet zijn. Na een veel te korte carrière met een eigen boetiek in Gent en Parijs, heeft ze haar collectie en haar spraakmakende shows in Parijs moeten vaarwel zeggen door een hersentumor. Jarenlang heeft ze ertegen gevochten. Ze bleef creatief binnen haar beperking. Zo maakte ze keramieken parels die ze aan elkaar reeg als een snoer van tranen. Ze publiceerde ook haar dagboeken. Ongefilterd en vaak rauw, maar met hetzelfde gevoel voor detail als vroeger.
