Verhaal 3
The suicide bride
Sprakeloos keek Virginie naar de jonge vrouw die op de stoep voor de deur stond. In één koele zin werden al haar dromen ontnomen.
Na 6 maanden blinde verliefdheid werd Virginie ten huwelijk gevraagd door de razend knappe Roger nadat hij eerst haar hand gevraagd aan haar vader Albert Blickx. Anderhalve maand geleden hadden ze zich officieel verloofd. Binnen 2 weken zou pastoor Peeraer van de Onze-Lieve-Vrouw kerk in Boutersem hun huwelijk inzegenen. Van de 10 kinderen in hun gezin was zij het oudste meisje, wat haar bruiloft nog eens zo belangrijk maakte. Zij zou de toon zetten voor haar jongere zussen.
Het zou een memorabel huwelijksfeest worden met alles erop en eraan zoals het gebruikelijk is in hogere kringen. Het voltallige koor waarin ook haar broers en zussen zongen zou de ceremonie opluisteren; de deken zou de homilie ten beste geven; de burgemeester en de notabelen van het dorp zouden aanwezig zijn. Ten huize Blickx zouden de fijnste gerechten geserveerd worden met als klapstuk de ‘piece montée’ van bij patissier Holemans in Leuven.
Dat haar geliefde Roger vaak afwezig was voor zaken moest ze er maar bij nemen. Roger, telg uit een familie van rijke herenboeren, wou niet in de voetsporen van zijn ouders treden. Hij zag zichzelf een toekomst als wisselagent en richtte samen met zijn neven Marcel en Fernand een wisselagentuur op. Bijgevolg moest hij vaak naar de beurs in Brussel. Virginie was trots op haar ambitieuze, knappe verloofde. Misschien gingen ze wel later in de hoofdstad gaan wonen, dat leek haar spannender dan het platteland waar ze opgroeide. Haar bruidsjurk, een ivoorkleurig, zijden charlestonmodel tot net onder de knie, straalde al helemaal de moderne vibes van de stad uit. De satijnen muiltjes maakten de look compleet. De jurk hing aan de kroonluchter in het fraaie salon waar normaal de gasten ontvangen werden en waar op zondag met de hele familie getafeld werd.
En toen werd er aangebeld. De jonge vrouw op de stoep keek Virginie indringend aan en zei “Je kan niet met hem trouwen, want ik draag zijn kind”. Ze was de voormalige secretaresse en minnares van Roger. Ze was vijf maanden zwanger. Virginie kon het nauwelijks vatten, de grond zakte onder haar voeten weg. In al haar wanhoop schreef ze een afscheidsbrief voor haar ouders en verhing zich aan de kroonluchter. Liever sterven dan verteerd worden door schaamte en schande. Haar moeder vond een paar uur later haar lieve, tengere meisje naast haar bruidsjurk.
